Gepost op

Je depressie loslaten, het kan!

Written by Ravenna, for So V’s Choice 

Je depressie loslaten het kan!

Dag zwarte hond

Iedere dag opstaan met de gedachte dat je het liefst in bed zou blijven liggen met de gordijnen dicht. Iedere dag als een strijd zien. Iedere nacht wakker liggen terwijl je helemaal op bent. Gedachtes schieten alle kanten op. Continu jezelf afvragen: waarom ik?

Veel mensen strijden er tegen, een depressie. Ikzelf tegen een chronische depressie, deze is minder intens maar wel chronischer. Inmiddels kan ik vol vertrouwen zeggen dat ik hier niet meer in zit.

Hoe ik de regie weer in eigen handen nam lees je hieronder verder.

blogzh3

Vroeger was ik altijd al een rustig en stil meisje. Ik kon uren in mijn eentje ergens zitten en helemaal in mijn eigen wereldje zijn. Het maakte niet uit waar ik was. Zoals ik in mijn vorige blog al beschreef was ik altijd zeer perfectionistisch en enorm bang om te falen. Ik moest en zou altijd de controle hebben. Op het voortgezet onderwijs begon ik te merken dat ik wel erg zenuwachtig was voor bijvoorbeeld een presentatie. Ik schonk er voor de rest geen aandacht aan maar wow, wat vond ik dat eng. Ziek werd ik er van.

Pas op de kappersopleiding kwam ik er echt achter dat mijn zenuwen heftiger waren dan bij anderen. In de examenperiodes kon ik bijna niet eten, nachten niet slapen en probeerde ik alles om rustig te worden maar niets hielp.

De afgelopen jaren heb ik meerdere tegenslagen gehad en de combinatie van deze heftige situaties en mijn karakter waren waarschijnlijk de oorzaak van mijn chronische depressie, maar de belangrijkste oorzaak is dat ik mij erdoor liet leiden. Ik vormde een masker en deed altijd net alsof alles oké was. Ik durfde mijn gevoelens niet te tonen.

Tegelijk zat ik in een slachtofferrol want ik koos nooit voor de regie. Ik koos nooit voor  mezelf. Ik was altijd bezig met mezelf anders voor doen, het anderen naar hun zin maken of anderen helpen. Zolang ik maar niet hoefde te voelen. Nu ben ik daar klaar mee. Ik heb inmiddels geleerd dat je er juist voor anderen kunt zijn door jezelf op de eerste plek te zetten. Pas als je zelf goed in je vel zit en goed voor jezelf zorgt kun je echt ruimte maken voor een ander. Tegenslagen zijn nooit leuk. Sommigen hebben meer tegenslagen dan anderen en dat voelt soms oneerlijk maar je kunt er juist ook heel veel moois uithalen. Het verschil zit hem in de manier waarop je er mee om gaat. Natuurlijk mag je verdriet hebben om bepaalde situaties, natuurlijk mag je rouwen als je iemand verliest. Juist door die gevoelens toe te laten kun je het vervolgens een plek geven en doorgaan met je leven.

Door op zoek te gaan naar jezelf en jezelf rust en balans te gunnen zul je jouw eigen geluk vinden. Het klinkt erg cliché maar door jezelf te zijn en van jezelf te houden wordt je gelukkig.

Wat heb ik dan precies gedaan?

Praten. Heel veel praten. Met psychologen, tijdens groepssessies, met mijn vriend, vriendinnen, ouders. Praten helpt echt. Ik stopte met werken. Vreselijk vond ik dat, maar het was wel de juiste beslissing op dat moment. Ik ging sporten. Een sport die ik echt leuk vond: Fightcamp Cardioboksing. Stapje voor stapje kwam ik dichter bij mezelf. Tijdens deze zoektocht heb ik veel diepe dalen gekend en ik dacht echt dat het mij nooit ging lukken. Totdat ik door een goed gesprek met mijn vriend er achter kwam dat ik toch weer heel graag verder wilde met hairstyling. Eindelijk! Ik durfde weer een keuze te maken. Dat was al een enorme opluchting. In februari startte ik met een nieuwe opleiding en ik ging er helemaal voor. Langzaam ging het beter en beter en ik dacht dat ik goed op weg was. Totdat ik plotseling een heftige hyperventilatie aanval kreeg. Achteraf was dat een ernstige hartritmestoornis maar die nacht in het ziekenhuis dachten ze aan hyperventilatie gezien mijn psychische gesteldheid. Ik was helemaal opgebrand. Dat was ook eigenlijk niet zo gek want mijn weken waren alles behalve relaxed. Iedere maandag had ik groepstherapie in Rotterdam, dinsdag en donderdag ging ik naar school in Amsterdam(minimaal 3uur autorijden op een dag), ik wilde perse 3/4x per week sporten, gezond eten, mijn huis moest perfect schoon zijn, ik deed dagelijks boodschappen omdat ik van alles in huis wilde hebben en mijn was moest ook perfect gestreken zijn. Alles wilde ik zelf doen. Daarnaast wilde ik ook nog tijd doorbrengen met mijn vriend, mijn vriendinnen regelmatig zien en mijn ouders steunen in een moeilijke periode. Ik wilde eigenlijk alles tegelijk en alles moest zo goed mogelijk. En waar was ik? Ik dacht dat ik voor mezelf zorgde door te sporten, gezond te eten en bezig te zijn met mijn toekomst maar de manier waarop was alles behalve zorgen voor mezelf. Ik legde het mezelf op en het moest dan ook nog zo goed mogelijk.

In het ziekenhuis kwamen ze er achter dat mijn leverwaardes erg hoog waren, dat in combinatie met langdurig stress zou leidden tot een heftige hyperventilatie. Je verwacht dat ze op zo’n moment alles onderzoeken dus je neemt het gewoon aan. Ik was opgebrand, enorm prikkelbaar en kon echt niet meer. Toen kwam het moeilijkste gedeelte. Ik moest mezelf overgeven. Vreselijk vond ik dat. Ik kon toch niet weer gaan stoppen met school en werk, al was het maar tijdelijk. Het voelde als een mislukking als ik dat zou doen. Toch koos ik er uiteindelijk voor omdat ik weinig keus had. In die weken postte Sophie een bericht over de workshop zelfacceptatie(nu Happy & in control) en ik gaf mezelf direct op. Alsof het zo had moeten zijn. Dat dát precies op mijn pad kwam in mijn diepste dal.

Nu een paar maanden later gaat het beter dan ooit en voel ik me sterker dan ooit. Zoals ik in mijn vorige blog al vertelde kreeg ik in juni een ICD nadat ze een hartafwijking(LQTS) ontdekt hadden. Daarbij kwamen ze er ook achter dat ik de ziekte van Hashimoto heb, een auto-immuunziekte waardoor je schildklierfunctie achteruit gaat. In mijn geval verergerde dat mijn hartafwijking en lokte het hartritmestoornissen uit. Ergens ben ik dankbaar hiervoor want als dat niet gebeurd was had ik misschien over een paar jaar plotseling niet meer wakker geworden.

Deze situatie heeft er voor gezorgd dat ik extra dankbaar ben voor alles. Ik zie mezelf zeker niet als hartpatiënt maar als iemand die met wat aanpassingen en ‘nieuwe beste vriend’ verder gaat met het leven en sterker is dan ooit.

Ik sta bewust stil bij alle mooie dingen in het leven, steek mijn energie in de dingen die écht belangrijk zijn en het allerbelangrijkste: ik leg de lat op een haalbare hoogte. Genoeg is genoeg. Balance is the key. Heb je echt even geen zin om te sporten? Ga gewoon lekker niet. Heb je echt even geen zin om te koken? Bestel gewoon lekker wat. Zodra je het gevoel hebt dat je een stapje terug moet doen moet je dat doen. Zodra je je super happy voelt schrijf je dat op en zodra je je minder happy voelt accepteer je het gevoel en ga je iets doen wat jou een beter gevoel geeft. Dit klinkt allemaal heel eenvoudig zoals ik het zeg maar dat is het eigenlijk ook gewoon. Zodra jij zelf de regie in handen neemt zal je dichterbij je geluk komen.

Ik neem bij deze afscheid van mijn ‘zwarte hond’ en hoop dat ik anderen kan motiveren aan de slag te gaan en op zoek te gaan naar zichzelf.

blogzh.jpg

”Happiness is a choice.”

Ravenna

Ps: Op YouTube staat een heel mooi filmpje die perfect laat zien hoe het is om met een depressie te leven: ‘Leven met de zwarte hond’.

Wie is Ravenna?

Schermafbeelding 2017-07-20 om 12.45.07

Geef een reactie