Ik depressief?? No way, of toch?

Dit artikel schreef ik op 26 januari 2016, inmiddels zijn we bijna 1,5 jaar verder en boy wat een verschil! Van bijna depressief naar ultiem gelukkig. All is possible. Dus geef nooit de hoop op 😘


Inmiddels is het 6 weken na de operatie en ik heb nog minimaal 6 weken te gaan voordat ik mijn dagelijkse bezigheden mag gaan uitbreiden. Waar ik de eerste weken na de operatie vol energie en plannen zat, merkte ik dat ik de laatste weken steeds minder actief werd, steeds minder zin had in dingen, mij steeds meer verwaarloosde en mij steeds meer terugtrok. Ik heb altijd gezegd dat depressie niet in mijn aard ligt. Maar toen mijn moeder twee weken terug bij mij wegging en mij wederom in ochtendjas, ongewassen haar en make-up loos gezicht aantrof, realiseerde ik me dat er misschien toch wel wat aan de hand was. Ik lag alleen maar de hele dag in bed (op mijn dagelijkse wandelingen met de hond na) nutteloze tv series te kijken. Aan mijn eigen boek werken had ik al ruim drie weken niet gedaan, een goed boek lezen kon ik ook niet opbrengen, en iets afspreken met mensen vermeed ik liever ook. Natuurlijk is het ook wel lastig als je fysiek zo beperkt bent, maar door de hele dag als een slons in bed te gaan liggen zou ik mij zeker niet beter gaan voelen. Dus er moest iets veranderen. Opeens realiseerde ik de woorden van mijn moeder “stap onder de douche, trek wat leuks aan en dan voel je je meteen een stuk beter”.

Eerlijk gezegd was dat het laatste waar mijn hoofd naar stond. “Whats the point?” als je toch de hele dag alleen thuis bent en het merendeel in bed ligt omdat je niets mag. Maar ik besloot het gewoon te gaan doen. Enige routine had ik al in de zin van mijn dagelijkse wandelingen met de hond. Dus de stap was in theorie eigenlijk heel simpel, na mijn ochtendwandeling en het ontbijt gewoon de douche in stappen, haar doen en make up op doen. Dat zou de oplossing moeten zijn.

“Gewoon doen” deze woorden heb ik zo vaak uitgesproken aan cliënten van mij die ik zag voor depressie of burn-out klachten. En nu moest ik het tegen mijzelf zeggen “gewoon doen”. En ik weet nu uit eigen ervaring, het klinkt gemakkelijker gezegd dan gedaan.  Maar afspraak is afspraak dus de volgende dag ging ik na mijn ochtendwandeling en het ontbijt direct de douche in, ik nam de tijd voor mijn haar en deed ook wat make up op. “WoW, ik voel mij weer mens” zei ik tegen mijn vriend die die dag wat later naar zijn werk ging. In plaats van direct mijn bed in te duiken en nutteloze tv series te gaan kijken, besloot ik weer te gaan schrijven aan mijn nieuwe boek, iets wat ik de laatste weken niet had kunnen opbrengen. Al met al voelde ik mij de gehele dag zoveel beter en zoveel meer de moeite waard. En in feite zag die dag er niet zo gek veel anders uit dan normaal, behalve dan dat ik de moeite had genomen aandacht te besteden aan mijzelf. De dagen daarop lukte mij dit vol te houden en elke dag ging ik mij steeds wat beter voelen. Nog steeds wel met vallen en opstaan, en de ene dag voel ik mij beter dan de andere. Maar nu als mensen bellen dat ze langs willen komen zeg ik “ja gezellig”, misschien voelt het vanbinnen niet altijd oprecht, maar als het bezoek er dan eenmaal is geniet ik er toch echt van. De theorie van gedragstherapie die ik jarenlang heb uitgelegd aan mijn cliënten bleek echt te kloppen. Eerst je gedrag veranderen en dan volgt je emotie vanzelf.

Heb jij zelf last van somberheidsklachten of burn out klachten, maak dan voor jezelf een plan. Breng structuur aan in je dag, en besteed aandacht aan jezelf. Je zult er in eerste instantie absoluut geen zin in hebben en zelfs het nut niet van inzien, maar het werkt echt. Begin met kleine stappen en breid dan steeds meer uit.

Liefs Sophie

 

 

 

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: