Ze hebben allebei een uurtje geleefd en zijn toen gestorven – Interview met Mirjam

Misschien herinner je je het nog?! Begin januari postte ik een oproep waarbij ik meiden en vrouwen opriep zich aan te melden voor een interview over zelfacceptatie en lichaamsbeeld. Er volgde ontzettend veel aanmeldingen en een aantal hele mooie en inspirerende verhalen. De aankomende 2 maanden zal er iedere zondag een van deze interviews gepost worden.

#letsinspire #uniquewoman #positivebodyimage

Vandaag in de spotlight: Mirjam 

Ik was ontzettend onder de indruk van het verhaal van Mirjam en ik vond het daarom ook niet meer dan logisch dat haar interview als eerste van deze reeks van 8 interviews gepubliceerd zou worden. Ik hoop dat het verhaal van Mirjam jou net zo zal inspireren als dat het mij heeft geïnspireerd. Dankjewel Mirjam voor het delen van jouw bijzondere verhaal.

 

mirjam6[1].jpg

Naam: Mirjam

Leeftijd: 39

Wel of geen kinderen: ja

Kledingmaat: 38

Beroep: projectleider Openbare Ruimte

Beschrijf je lichaam in 1 woord: 

sterk

Wat voor cijfer geef jij je lichaam op een schaal van 1-10? (waarbij 10 heel tevreden is):

8

Zou jij Adele leuker en succesvoller vinden als zij een “killerbody” zou hebben?

Nee

Zou jij jezelf leuker en succesvoller vinden als jij een “killerbody” zou hebben?

Leuker niet. Succesvoller? Misschien. Maar dat heeft niet zo zeer met het uiterlijk te maken: Ik zou het fijn vinden om van mijn klachtjes af te zijn en meer energie te hebben.

Beschrijf 3 unieke eigenschappen die jou onderscheiden

Daadkrachtig, actief, nieuwsgierig

Toen ik puber was, was mijn zelfbeeld (zoals bij de meeste pubers) niet hoog. In 4 Havo kwam ik in de klas bij een jongen die mij regelmatig complimentjes gaf. Hij gaf ze aan alle vrouwen, maar mijn zelfbeeld sprong vooruit. Ik kreeg een vriendje die mij helemaal ophemelde. En ging naar een HTS waar ik een van de enige meisjes was en veel aandacht kreeg. Perfect voor een zeer positief zelfbeeld!

Zo gingen meer dan tien jaar voorbij. Ik kreeg een andere vriend, ging samenwonen, we hadden beiden een leuke baan, reisden veel en deden nog meer leuke dingen.

Op mijn 29e verjaardag stopte ik met de pil. In eerste instantie niet om zwanger te worden, maar omdat ik regelmatig misselijk was en dacht dat dat wellicht door de pil kwam. Als ik zwanger zou worden, was het welkom. Als het niet lukte was het ook goed. Maar ik werd zwanger. En hoe. Binnen 2 maanden was ik zwanger van een tweeling! Ik moest erg wennen aan deze zwangerschap. Ik moest erg wennen aan het feit dat ik moeder werd. Maar alles ging goed en al snel voelde ik die twee kleine spruitjes in mijn buik draaien en schoppen.

Totaal onverwacht werden onze kindjes geboren. Na vijf maanden zwangerschap veel te vroeg, veel te klein. Twee prachtige kindjes, zo helemaal onze kindjes. We zagen de hartjes kloppen, ze reageerden op onze aanrakingen, Boris had typisch Erik’s voeten, Sanne had typisch mijn knieën en neus en ze heeft zelfs nog geluidjes gemaakt. Zo mooi, zo af, zo volmaakt, maar nog veel te klein om buiten mijn buik verder te leven. Ze hebben allebei een uurtje geleefd en zijn toen gestorven.

Intens verdrietig waren we. Onze toekomst weggeslagen. En naast dat verdriet kreeg ik ook lichamelijke klachten: heftige diarree, buikkrampen, verschrikkelijk duizelig, misselijk, lamlendig en ik was in twee maanden meer dan 20 kilo afgevallen (terwijl ik altijd al slank was). Na maanden lang aanmodderen bleek dat ik coeliakie had.

Coeliakie is een auto-immuunziekte waar geen medicijn voor is. Het enige wat iemand met coeliakie kan doen om van de klachten af te komen is levenslang een glutenvrij dieet volgen. Daarom wordt het ook wel gluten intolerantie genoemd. De symptomen van coeliakie zijn heel divers en hebben lang niet altijd met het maag- darmstelsel te maken. Van diarree tot obstipatie, van hoofdpijn tot vermoeidheid.

Mijn zelfbeeld kreeg een flinke knauw. Waarom kan bijna iedereen gewoon kinderen krijgen en ik niet? Waarom heeft mijn lichaam mij zo in de steek gelaten? Waarom wordt ik ziek van een klein kruimeltje brood? En moet ik echt vertellen aan die lieve vriendin die zo d’r best heeft gedaan op het eten, dat ik het toch niet ga eten omdat ze over het hoofd gezien heeft dat ook in bouillonblokjes gluten kunnen zitten?

Ik heb heel hard aan mezelf gewerkt: Van een wandelingetje om het blok, via 3 keer per week trainen in de sportschool, naar uiteindelijk weer 2 keer per week roeien. Maar daarnaast ging ik ook naar een maatschappelijk werkster om alles te verwerken. En lette ik heel goed op dat ik gezond at (met zo af en toe een koekje of iets anders ‘ongezonds’).

Maar mijn positieve zelfbeeld en zelfacceptatie kwam pas echt terug toen onze jongste dochter werd geboren. 2 dochters om voor te zorgen. Ons gezin was eindelijk compleet.

Ik besef dat mijn zelfbeeld en lichaamsbeeld vooral af hangt van hoe gelukkig ik ben. Het heeft weinig te maken met die mamy-belly die ik al bijna 10 jaar heb. Het heeft weinig te maken met bouwvakkers die mij niet meer nafluiten nu ik tegen de 40 loop. Het heeft zelfs niet te maken met de klachten en klachtjes die ik al sinds mijn 16e heb (en die door het glutenvrij eten minder zijn, maar nog niet helemaal verdwenen).

Ik voel me sterk, ondanks alles. Of misschien wel dankzij alles. Als mijn lichaam dat allemaal aan kan, is het heel sterk.
En ik voel me nog sterker, als ik m’n hakken aan heb 😉

Wil je meer over Mirjam weten, je kunt haar volgen via haar eigen blog “Ik ben glutenvrij” 

Volgende week het interview van Rory. Mooie zondag allemaal, liefs Sophie

ARTIKELEN DIE JE MOGELIJK OOK INTERESSANT VINDT:

7 fabels
7 FABELS over bananen, kaas, koolhydraten, eten en afvallen
gewicht
Is het echt mogelijk? Gelukkig zijn met “overgewicht”?
koolhydraten
Van koolhydraten word je dik. Feiten en fabels.
bananencake
De reden waarom jij niet afvalt komt door deze 10 producten!

 

 

 

4 Comments

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: